Akwarium inaczej...

Trawianka (Perccottus glenii)

2010-10-28T15:49:00.000-07:00

Witam
Chciałbym się z wami podzielić obserwacjami tego arcyciekawego gatunku... no i muszę się pochwalić że najprawdopodobniej jako pierwszy odkryłem w tym roku jej stanowisko w woj świętokrzyskim:)
Przez kilka miesięcy pływały u mnie w baniaku i oto co z tego wyszło... zapraszam do czytania i zachęcam do komentowania
Asagoth

Trawianka (Perccottus glenii)

Czy wyobrażacie sobie rybę o drapieżności wężogłowów w połączeniu z charakterkiem dużych pielęgnic amerykańskich, która swoją wytrzymałością i szybkim przystosowywaniem się do nowych, niekoniecznie korzystnych warunków przewyższa popularne i opanowujące całą Europę karasie srebrzyste? Tak, taka ryba istnieje naprawdę, a jest nią azjatycka Trawianka (Perccottus gleni). Nie tak dawno natknąłem się na nią w naszych rodzimych wodach i postanowiłem spróbować się z tym gatunkiem akwarystycznie i to co zaobserwowałem przerosło moje najśmielsze oczekiwania… Zapraszam do ciekawej lektury.

Jest to ryba z rodziny okoniokształtnych dorastająca w naturze do 20-25 cm, i tu pojawia się już pierwsza ciekawostka. Trawianka jest jedynym przedstawicielem swojego rodzaju, a mianowicie Perccottus. Odkrył ją w 1877 roku nasz rodak Benedykt Dybowski, który nie wiedząc gdzie ma ów stwora przypisać wymyślił nazwę[ Perc (okoń) cottus(głowacz) ] głowacz amurski. Ten fakt podkreśla wyjątkowość tej ryby. Dla tego gatunku charakterystyczne jest wydłużone ciało i stosunkowo duża, mocno spłaszczona głowa. Otwór gębowy jest duży i uzbrojony w małe, ostre zęby. Posiada dwie płetwy grzbietowe, co cech*e ryby okoniokształtne. Płetwa ogonowa jest zaokrąglona. Ubarwienie Trawianek jest bardzo zmienne i zależne od miejsca występowania, podłoża i pokarmu. Najczęściej spotykane osobniki mają oliwkowo-brunatne ciało z kilkunastoma nieregularnymi, ciemnymi plamami wzdłuż linii bocznej.

Występowanie
Pierwotny teren występowania Trawianki sięga od południowych wybrzeży Morza Ochockiego do półwyspu Koreańskiego i Morza Żółtego. Zamieszkuje tam większość rzek jak i słodkowodnych wód stojących. Bardzo dużą populację tej ryby możemy spotkać w rzece Amur i jej dorzeczach.
Zasięg ekspansji tego gatunku sięgnął już daleko w głąb kontynentu europejskiego. Spotkać ją można prawie w całej Rosji po zachodniej stronie Uralu. Posiada wiele stanowisk na Litwie, Białorusi i Ukrainie.
W Polsce Trawianke najczęściej spotkać możemy w dorzeczach Wisły w środkowej części kraju, na Żuławach Wiślanych i przy południowo-wschodniej granicy. Ciężko jest jednak napisać, że występuje tylko tam, ponieważ dane na temat odłowionych osobników są zbyt stare w stosunku do szybkości przemieszczania się tego gatunku. Niedawno odkryłem ją w woj. Świętokrzyskim, a jeszcze nieoficjalne dane mówią o osobnikach znalezionych pod Krakowem. Można się domyślić, że zakres ekspansji przesuwa się cały czas na zachód, więc niewykluczone jest, że w niedalekiej przyszłości przy nieostrożnej działalności ludzkiej Trawianka opanuje cieplejsze rejony Europy. Jest kilka hipotez na temat tego w jaki sposób ten gatunek dostał się do Polskich wód i jedną z nich najczęściej powtarzaną jest ta, która mówi o nieodpowiedzialnych akwarystach wypuszczających w latach 70 i 80 Trawianki do polskich wód.

Tryb Życia
Jest to ryba niesamowicie silna jeśli chodzi o przystosowanie się do niekorzystnych warunków środowiskowych, zasiedla prawie wszystkie typy wód śródlądowych od wielkich jezior do małych, wysychających starorzeczy. W jej ojczyźnie najczęściej można ją było spotkać w niewielkich zbiornikach gęsto zarośniętych roślinnością wodną. Nie można określić tego czy jest to ryba nocna czy dzienna, ponieważ Trawianka aktywność wykazuje tylko wtedy, kiedy jest głodna, jeśli zdobędzie wystarczającą ilość pokarmu leży prawie w całkowitym bezruchu nawet przez kilkanaście godzin. W naturze unika nasłonecznionych miejsc.

Akwarium dla Trawianki
Zbiornik powinien mieć około 200l pojemności, mimo iż w niewoli Trawianki nie dorastają do rozmiarów przekraczających 10 cm to wykazują bardzo dużą agresję wewnątrz gatunkową, która przejawia się najczęściej podczas karmienia. Ryba ta jest niesamowicie wytrzymała jeśli chodzi o niedobory tlenowe, więc z dodatkowego napowietrzania w akwarium możemy zrezygnować. Wystarczy nam jeden filtr o mocy odpowiadającej wielkości naszego akwarium. Ogrzewanie jest zbędne, Trawianka toleruje zakres temperatur od kilkunastu do nawet 28-29 stopni Celsjusza. Parametry wody też nie są ważne, spotkać ją możemy zarówno w wodach miękkich jak i bardzo twardych. W takim zbiorniku umieścić możemy dwie pary kilkucentymetrowych Trawianek.
Jeśli mamy już zbiornik z osprzętem, warto zastanowić się nad jego dekoracją. Z moich obserwacji wynika, że najlepiej jest zapewnić im jak najwięcej kryjówek na dnie, można użyć do tego kamieni i drewna. Trawianki lubią także gęsto zarośnięte zbiorniki jednak ze względu na słabe oświetlenie akwarium zalecam rośliny cienioznośne. Samo podłoże nie ma zbyt dużego znaczenia i zależy tak naprawdę od wizji akwarysty. Ryby te w zbiorniku zajmują strefę przydenną, dlatego nie polecałbym dokładania do obsady z nimi żadnych gatunków zajmujących tą samą strefę. Należy wspomnieć, że Trawianki są bezwzględnymi drapieżnikami, które potrafią połknąć w poprzek rybę 2/3 długości ich ciała. Moje obserwacje polujących Trawianek pokazują jednoznacznie, że najlepiej trzymać je w akwarium monogatunkowym, ale jeśli ktoś uprze się na dodatkowych mieszkańców to proponuję, aby były to ryby co najmniej 2x większe od docelowych Trawianek. Gatunek ten nie wykazuje agresji wobec innych ryb. W zbiorniku nie uchowają się żadne ślimaki poza świderkami, moje ryby zjadły mi Mułki, Rozdetki, Zatoczki i parę małży kiedy tylko jeden dzień nie zostały nakarmione. Nawet owad, który nieuważnie wpadł do akwarium został pożarty w kilka sekund. Należy również troszczyć się o własne ręce, które wkładamy do akwarium, mimo że nigdzie w literaturze nie ma wzmianek o aż tak wielkiej żarłoczności tych ryb, moje osobniki kilka razy chciały spróbować jak smakuje mój palec.
Kiedy Trawianka w akwarium jest najedzona, może koło niej pływać nawet stado neonów innesa. Dlatego dobrze karmione potworki udaje się bezproblemowo utrzymać z rybami podobnej wielkości, a także akwariowymi mięczakami. Ryba ta nie niszczy delikatnych roślin. Trawianki nie są świetnymi pływakami, więc woda w akwarium powinna być możliwie stojąca, nie mają także tendencji do skakania, przez co akwarium może być całkowicie odkryte. Gatunek ten w warunkach domowych nie wymaga zimowania.

Rozmnażanie
Na początku chciałbym napisać, że informacja zawarta w tym akapicie jest moją obserwacją i tak naprawdę różni się mocno od wiedzy zawartej w innych publikacjach. Do rozmnożenia tych ryb użyłem 60 l akwarium. Dymorfizm płciowy u Trawianek poznać można poprzez odległość między dwiema płetwami grzbietowymi, u samców położone są one bardzo blisko siebie. W okresie gotowości jak i samego tarła u samców pojawia się charakterystyczny garb tłuszczowy na czole zmieniają się również jego barwy, mocno ciemnieje wpadając w odcienie szarości i granatu.
Do przygotowania akwarium użyłem kilku płaskich otoczaków i mchu jawajskiego. Temperatura, do jakiej wpuściłem Trawianki to 15 stopni Celsjusza, po powolnym ogrzewaniu wody samiec przystąpił do zalotów. Taniec godowy Trawianek jest wyrazisty, samiec pręży się pływając energicznie wokół samicy przybierając wtedy piękną ciemnoniebieską barwę. W literaturze możemy spotkać wzmiankę o składaniu ikry na substracie roślinnym, jednak w przypadku moich obserwacji wszystkie trzy tarła zakończyły się na kamieniach lub szybie. Samica składa ok. 400 podłużnych kleistych ziaren ikry w formie okrągłego gniazda i po zapłodnieniu jest odganiana przez samca, który opiekuje się ikrą aż do wylęgu, najlepiej wtedy odłowić samicę do oddzielnego akwarium. W przypadku moich obserwacji okres inkubacji ikry w temp. 20 stopni Celsjusza trwał 6 dób, wylęg około 24 h. Kiedy widzimy już pierwsze larwy należy niezwłocznie odłowić samca z akwarium. Młode Trawianki zaraz po wykluciu mają ok. 4mm, są tak samo żarłoczne jak dorosłe osobniki. Polecałbym obfite karmienie wylęgiem artemii zaraz po tym jak pierwsze larwy zaczynają pływać w toni wodnej. Odchów młodych nie jest problemowy a przeżywalność duża, w przypadku osobników powyżej 10 cm tarło może się odbywać w kilku miotach oddalonych od siebie kilkunastoma godzinami. Stymulacje najlepiej przeprowadzić przez powolne ogrzewanie i podmiany wody, a także podawanie dużych ilości żywego pokarmu.
Trawianki rosną stosunkowo wolno.

Pokarm
Trawianki tak jak napisałem wcześniej są w 100% drapieżne i żywią się praktycznie wszystkim co żyje i da się połknąć. W akwarium kilkucentymetrowe osobniki należy karmić larwami komarów i ochotką, za którą przepadają. Należy również możliwie wzbogacać ich pokarm w żywe nieduże ryby i owady, które chętnie zjadają osobniki większe. Agresja wewnątrzgatunkowa, o której pisałem uwydatnia się właśnie podczas karmienia, dlatego zalecam podawanie pokarmu w dwóch miejscach w akwarium aby słabsze osobniki nie narażały się na ataki innych silniejszych ryb. Karmienie powinno być możliwie obfite i niezaniedbywane jeśli chodzi o systematykę, ponieważ głodne Trawianki zamieniają się w małe potwory i często próbują zjeść coś co jest czasem większe od nich samych.

Po przeczytaniu tego opisu możecie sobie wyobrazić jak bezkonkurencyjne są Trawianki w naszych ojczystych wodach. Ich szybka ekspansja i wypieranie rodzimych ryb jest możliwa właśnie ze względu na zabójczy i żarłoczny tryb życia. Duża płodność i wrodzona odporność pogarszają tylko sprawę.
Zagrożenie mimo wszystko jest duże. Badania rosyjskich naukowców wykazały, że ryba ta wytrzymuje silne zanieczyszczenia chemiczne wody, jest wstanie przeżyć do 2 miesięcy w zamarzniętym do dna zbiorniku wodnym i przetrwać miesiąc w błocie, kiedy takowy zbiornik wysycha na dobre. Powstaje nam z tego obraz małego potwora jakim jest Trawianka, mimo wszystko jako ryba akwariowa dorównuje urokiem i zachowaniem niejednemu popularnemu w naszych akwariach gatunkowi. Każdy, kto pasjonuje się zabójczo-drapieżnymi rybami powinien spróbować hodowli tego gatunku, dostarcza naprawdę wiele wrażeń i na pewno nie jest rybą nudną…

Sandacz-

2010-07-20T03:01:00.000-07:00

Sandacz

powiększenie

Chyba każdy z nas marzył o wielkich akwariach, zbiornikach liczących po kilka, a nawet kilkadziesiąt tysięcy litrów wody. Akwarystom zajmującym się akwariami morskimi w tych marzeniach przewijają się wielkie rekiny, płaszczki czy strzępiele. Akwarystom słodkowodnym: niszczuki, arapaimy czy ryby tygrysy, a mnie jako przedstawicielowi jakże niszowego działu akwarystyki „polskiej” marzą się wielkie szczupaki, sumy i sandacze. Postanowiłem spełnić jedno z tych marzeń i choć nie będzie to opowieść o kilkutysięclitrowych zbiornikach i metrowych rybach, to zapraszam gorąco do przeczytania mojego artykułu.
Historię tę zacznę od tego, że pojawił się w mojej głowie pomysł chowu jednego z większych drapieżników europejskich wód słodkowodnych, a mianowicie sandacza (Sander lucioperca). Po kilku dniach przemyśleń zabrałem się do działania. Znalazłem gospodarstwo rybackie, umówiłem się z właścicielem i pojechałem po ryby. (Uwaga: wymiar ochronny sandacza w naszych wodach wynosi 45 cm. Legalne pozyskiwanie mniejszych osobników jest możliwe tylko przez gospodarstwa i stawy hodowlane.)

powiększenie

Sandacz

Jest to ryba z rodziny okoniowatych, dorastająca do 100-130cm i osiągająca masę do 10-15 kg.
Ma wydłużone bocznie spłaszczone ciało ze stosunkowo małą głową. Ubarwienie jest brunatnooliwkowe na jaśniejszych, srebrzysto-zielonkawych bokach widnieje od 8 do 12 czarnych smug, które często rozmywają się w nieregularne plamy. Płetwy koloru kremowego zakończone są u młodych osobników białymi punktami. Sandacz tak samo jak większość okoniowatych ma dwie płetwy grzbietowe. Jedną rozpiętą na twardych i ostrych promieniach, drugą zaś miękką i mniejszą. Charakterystyczną cechą tego gatunku są oczy, które odbijają w nocy światło, przez co obserwujący ma wrażenie, jakby świeciły w ciemnościach.
Ryby te w Polsce zyskały przydomek „psów”, powodem tego jest wygląd szczęk, a także rozstawienie i wielkość zębów, które przypominają zęby w szczęce psa. Ryby te z natury są samotnikami. Dymorfizm płciowy jest niezauważalny.
Sandacz występuje prawie w całej Europie. Brak go w północnej Skandynawii, Rosji, Półwyspie Iberyjskim, Wyspach Brytyjskich, Bałkanach oraz na Półwyspie Apenińskim. W Polsce występuje w zbiornikach zaporowych, dużych jeziorach i większych rzekach nizinnych czy też w strefie przy-brzeżnej Bałtyku.
Ryby te prowadzą tryb życia samotnika. Wybierają muliste, mętne i dość płytkie wody, w których roślinność podwodna jest bardzo uboga. Młode osobniki często spotykałem w towarzystwie ich kuzynów okoni, blisko tam w zbiornikach zaporowych. W rzekach spotykamy go w krainie leszcza. Wybiera tam miejsca nieprzekraczające 5 m głębokości. Najczęściej przebywa w miejscach o słabszym nurcie i mulistym dnie. Spotkać go można w pobliżu zatopionych drzew, głazów i uskoków. Przez większość dnia sandacz przebywa w pobliżu dnia. O takiej porze wykazuje bardzo słabą ruchliwość, która ogranicza się tylko do ewentualnej ucieczki przed zagrożeniem. Ryba ta uaktywnia się dopiero po zmroku. Najlepiej czuje się w całkowitych ciemnościach, budzi się wtedy jego instynkt łowiecki. Sandacz świetnie widzi w ciemnościach. Choć wykazuje sporadycznie oznaki żerowania w dzień, jest typowym nocnym gatunkiem.

powiększenie

Akwarium

Sandacz nie nadaje się jako obiekt hodowli akwariowej. Jego rozmiary skutecznie uniemożliwiają dłuższy pobyt tego drapieżnika w akwariach. Można zastosować preferowaną przeze mnie metodę trzymania większych ryb europejskich, czyli trzymanie okresowe. Do tego celu powinien starczyć nam 300-litrowy zbiornik, choć zalecałbym w miarę możliwości postarać się o jak największe akwarium,
i powodem tego nie są rozmiary sandacza, lecz sposób jego polowania. Rozpędzony, goniąc ofiarę, potraf uzyskać niesamowitą prędkość. Niebezpieczeństwem dla niego mogą stać się szyby, dlatego zalecałbym możliwie jak najdłuższy zbiornik. W 300-litrowym zbiorniku zalecałbym umieszczenie jednego sandacza, którego długość nie przekracza 10 cm. Tempo wzrostu tej ryby w sprzyjających warunkach akwariowych jest bardzo duże, przez co najbardziej nadają się osobniki o długości ok. 5 cm.
Kiedy mamy już zbiornik, trzeba zaopatrzyć się w niezbędny sprzęt. Filtr kubełkowy o dużym przepływie jest niezbędnym dodatkiem, bo z powodu delikatności młodych sandaczy wydajna filtracja biologiczna jest niezbędna.
Zakres parametrów dla tego gatunku jest dość szeroki, lecz należy pamiętać o wcześniejszym sprawdzeniu parametrów wody w zbiorniku, z którego pozyskujemy młode ryby. Temperatura nie powinna przekraczać 20°C, zatem niezbędne jest zaopatrzenie się w akwarystyczną chłodziarkę lub postawienie zbiornika w klimatyzowanym pomieszczeniu. Optymalny zakres temperatury to 14-17°C. Należy także pamiętać o częstych podmianach wody, gdyż sandacze, a w szczególności młode osobniki, są wrażliwe na zbyt duże stężenie azotanów i azotynów.
Kiedy akwarium od strony chemiczno-technicznej mamy przygotowane, czas zabrać się za aranżację. Prawidłowo udekorowanie akwarium w przypadku tego gatunku jest bardzo ważne, ponieważ polujący sandacz musi mieć dość dużo wolnej przestrzeni w akwarium. Najlepszym rozwiązaniem jest układanie dekoracji w rogach. Jako wystrój służyć mogą: łupki, konary, gałęzie i otoczaki. Dno akwarium wysypać wyłożyć żwirem o grubszej granulacji. Należy pamiętać również o stworzeniu jednej lub dwóch kryjówek, gdzie sandacze będą mogły spokojnie przeczekać dzień.
Oświetlenie w zbiorniku powinno być bardzo słabe lub w ogóle nie powinniśmy go tam zakładać. Ja pokusiłem się jednak o dwie słabe świetlówki, ponieważ posadziłem w nim szybko rosnące rośliny w celu pozbycia się glonów, jednak po kilkumiesięcznych obserwacjach stwierdzam, że całkowicie nieoświetlone akwarium jest znacznie lepszym rozwiązaniem. Sandacz przy sztucznym świetle wykazuje objawy silnego zestresowania, co może narazić go na spadek odporności na choroby.
Na środku zbiornika najlepiej pozostawić wolne miejsce do pływania. W akwarium z sandaczem proponowałbym zrezygnować z roślinności na rzecz słabego oświetlenia. Najlepszym rozwiązaniem jest zbiornik jednogatunkowy. Sandacze w akwarium są wdzięcznym obiektem obserwacji, ich majestatyczny wygląd i sposób polowania były atrakcją dla wielu moich znajomych, choć tak naprawdę o prawdziwej obserwacji możemy mówić dopiero po zapadnięciu zmroku. W takim akwarium świetnie sprawdziłoby się oświetlenie nocne LED, które mocno usprawniłoby obserwację tej ryby w warunkach akwariowych.
Niesamowicie trudne jest także zrobienie sandaczowi dobrych zdjęć w zbiorniku, przez co moja ryba przysporzyła mi wiele trudności w czasie robienia sesji do tego artykułu, która trwała, bagatela, dwa tygodnie. Jednak widok polującego, nastroszonego sandacza we własnej sypialni rekompensuje wszystkie niedogodności...

powiększenie

Rozród w naturze

W naturze sandacze na miejsce tarła wybierają najczęściej strefy przybrzeżne zbiorników o twardym kamienistym dnie. Zwykle zaczyna się ono pod koniec kwietnia i trwa do połowy czerwca. Do tarła przystępują już osobniki 2-letnie. Najczęściej czynnikiem, który przyczynia się do rozpoczęcia tarła jest wzrost temperatury wody. Ikry pilnuje najprawdopodobniej samiec. Moment wylęgu jest zależny od ciepłoty wody, im zimniej, tym okres wylęgu się wydłuża.

powiększenie

Pokarm

W naturze ryby te są stuprocentowymi drapieżnikami. Narybek odżywia się zooplanktonem. Większe osobniki przechodzą na pokarm w postaci larw owadów i narybku innych ryb, natomiast sandacze powyżej 15 cm zawężają swój wachlarz pokarmowy tylko do ryb. Pamiętać należy o tym, że sandacze mają bardzo wąski przełyk, przez co podawane im pokarmy powinny być możliwie małe. W akwarium sandacze przyjmują tylko pokarmy żywe, dlatego powinniśmy się zaopatrzyć w możliwie jak największe zaplecze pokarmowe. Karmienie powinno odbywać się po zmroku.

To tyle na temat tego pięknego drapieżnika zamieszkującego polskie wody. Choć pomysł na trzyma-nie sandacza w akwarium wydaje się mocno abstrakcyjny, nie zniechęciło mnie to i starania przyniosły efekty w postaci pięknego widoku jednego z największych drapieżników słodkowodnych Europy. Spróbujcie, może i Wam się uda!

--
Maksymilian Przybylski
Asagoth

Enneacanthus obesus (Banded Sunfish)-

2010-07-14T11:58:00.000-07:00

Jakiś czas temu do moich zbiorników zawitał dość rzadko spotykany w sklepach w Europie Banded Sunfish, czyli Enneacanthus obesus… Jako, że w sieci ciężko jest znaleźć jakiekolwiek info anglojęzyczne na temat tego gatunku (o polskojęzycznych mogliśmy jak dotąd pomarzyć) postanowiłem przełamać lody i na łamach mojego nowopowstałego blogu opisać ten że gatunek.

Od zawsze ciągnęło mnie do gatunków północno-amerykańskich postanowiłem zakupić kilka sztuk Pręgowanej Słonecznicy, bo tak można by przetłumaczyć jej anglojęzyczną nazwę, rybę która nie może się poszczycić pięknym kolorowym ubarwieniem lub arcyciekawym zachowaniem… jednak jej rzadkość na akwarystycznym rynku sprawia że jest pożądanym obiektem wśród miłośników „innej” hodowli ryb…

Opis

Jest to nieduża ryba z rodziny okoniowatych nieprzekraczająca 10 cm długości… posiada krępe spłaszczone ciało z ciemnymi poziomymi pręgami… na pokrywie skrzelowej i głowie szczególnie u samców widać opalizujące niebieskie plamki, które tworzą nieregularne wzory.

Pochodzenie i środowisko

Ryby te zamieszkują wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych… w naturalnym środowisku obok Bassków tarczowych (Enneacanthus cheatodon) jest gatunkiem, któremu zagraża wyginięcie, pomimo dość mocnej zdolności adaptacyjnej, Banded Sunfish znika z wód Ameryki, choć nie jest to jeszcze tak mocno zauważalne jak w przypadku B. Tarczowych, których 80 % populacji utrzymują akwaryści, to jednak jest to zjawisko, które z roku na rok się powiększa… w naturze jest to ryba prawnie chroniona i introdukowana… największe jej skupiska spotkać możemy w stanie Georgia.

Ryba ta żyje w niedużych, mocno zarośniętych stawach i starorzeczach… wybiera miejsca nasłonecznione, przeważnie w pobliżu zatopionych gałęzi. Gatunek ten nie jest zbyt dobrym pływakiem, dlatego zwykle populacje pozostają przez cały rok w miejscu tarliskowym.

Akwarium

Na 4-5 szt. Enneacanthus obesus, potrzebne nam będzie szkło 200-300 litrowe. Pamiętać należy, że na taki zbiornik przypadać powinny najwyżej dwa samce, ponieważ ten gatunek przejawia agresje wewnątrzgatunkową. Samce pilnują swojego terytorium… Potrzebna będzie też porządna filtracja… jednak taka, która nie powoduję dużego ruchu wody, proponowałbym filtr kaskadowy o dużej wydajności. Grzałka w ogrzewanym pomieszczeniu będzie zbędna, ponieważ optymalna temperatura dla tych ryb wynosi od 18 do 22 stopni C. Enneacanthus obesus nie wymaga zimowania. Sama woda powinna być średnio twarda, ph w granicach, 7… Jako podłoże proponowałbym drobny piasek, akwarium powinno być dobrze oświetlone, rogi i tył należy obsadzić gęsto roślinami, natomiast z przodu powinniśmy zostawić wolne miejsce do pływania. Ważną częścią dekoracji są gałęzie, w których basski uwielbiają się kryć, ja w swoim zbiorniku użyłem okorowanych gałęzi wiśniowych.

W przypadku tego gatunku zalecany jest zbiornik, monogatunkowy, ponieważ obesusy są dość płochliwymi rybami i w akwarium z innymi rybami nie prezentują się w całej swojej okazałości.

Karmienie

Enneacanthus obesus przyjmował u mnie tylko pokarm żywy… był nim wodzień, dafnia i larwy komarów. Nie próbowałem karmić ich suchymi karmami jednak mrożonek nie chciały tknąć, także zalecam karmienie drobnymi bezkręgowcami, gatunek ten jest 100% drapieżnikiem.

Na temat rozrodu nie napisze nic…, ponieważ osobiście nie udało mi się tego gatunku rozmnożyć.

Mam nadzieje że tym krótkim opisem zachęciłem kogoś do zainteresowania się tym bardzo rzadkim w akwarystyce gatunkiem, powinniśmy zwrócić większą uwagę na gatunki ryb z USA, ponieważ znaleźć tam można naprawdę ciekawe i piękne ryby… ale o tym kiedy indziej. Pozdrawiam Asagoth

Okoń (Perca fluviatilis) Pasiasty spryciarz

2010-07-13T07:45:00.001-07:00

Chyba każdy z nas miał styczność z tą jakże popularną w naszym kraju rybą. Wielu z nas akwarystów i wędkarzy zaczynało swoją przygodę z łowieniem właśnie niewielkich okoni, łapanych pod zwisającymi gałęziami lub między zatopionymi korzeniami drzew. Ile razy ktoś zachwycał się nad wodą jej pięknym ubarwieniem czy majestatyczną kolczastą płetwą. Ja spojrzałem na ten gatunek pod kątem akwarystycznym i oto, co mi z tego wyszło…

powiększenie

Opis
Okoń jest najbardziej liczebnym drapieżnikiem w naszych wodach. W naturze osiąga nawet do 50 cm długości, lecz przeciętna jego wielkość nie przekracza 30 cm. Kształt jego ciała jest zależny od środowiska, w którym żyje, czyli w płytkich rzekach, strumieniach i bajorkach okoń jest smukły i zazwyczaj nie przekracza 15 cm długości, w dużych jeziorach i rzekach spotkać można natomiast "garbusy", czyli okonie o kształcie bardziej wygrzbieconym. Ryba ta posiada drobną szorstką łuskę, mocno usadowioną w skórze. Charakterystyczną cechą tego gatunku są kolce, które zwieńczają pokrywy skrzelowe. Gatunek ten posiada tak jak wszystkie okoniowate, dwie płetwy grzbietowe. Jedną twardą kolczastą i drugą miękką zdecydowanie mniejszą. Na pierwszej zaobserwować możemy charakterystyczną czarną plamkę, która tworzy swoistą ochronę przed drapieżnikami i ma za zadanie imitować rybie oko. Reszta płetw ma lekki czerwonawy odcień, choć spotyka się osobniki, których płetwy posiadają intensywne barwy. Na bokach oliwkowo-zielonego ciała widać od 6 do 8 czarnych pręg, które nasilają się lub słabną wraz z natężeniem światła i nastrojem ryby. Naukowe pozycje mówią nam o słabym wzroście okonia, ja zaobserwowałem jednak, że w cieplejszym środowisku (15-20 stopni C) i przy dostatku żywego pokarmu wzrost tej ryby jest dosyć szybki. Młode osobniki bardzo często zbijają się w niewielkie stadka, natomiast dorosłe stają się samotnikami. Dymorfizm płciowy jest niezauważalny.

powiększenie

Występowanie
Okoń zasiedla prawie całą Europę, północną Azję i Amerykę. Na naszym kontynencie nie ma go tylko w Szkocji, środkowych i południowych Włoszech i na Półwyspie Pirenejskim. W Polsce spotkać go można prawie w każdym rodzaju wód śródlądowych i w pasie przybrzeżnym Bałtyku.

powiększenie

Środowisko
Okoń posiada duże zdolności przystosowawcze do środowiska, w którym występuję. Występuje we wszystkich typach jezior, stawów a nawet i torfianek. Zasiedla całe długości rzek oprócz wysokich partii górskich. Nie unika również słonawych wód przybrzeżnych. Młode ryby i narybek trzymają się brzegu i roślinności wodnej, najłatwiej spotkać je w spokojnych zatoczkach lub w zarośniętych obszarach stawu czy jeziora. Występują zazwyczaj wraz z narybkiem i młodymi sandacza czy karpia. Średniej wielkości okonki schodzą już w niższe partie wód, doświadczenie pokazało mi, że w jeziorach można spotkać je na 2-2.5 m głębokości tam gdzie występuje piaszczyste dno i zatopione głazy lub korzenie. W rzekach z okoniami jest podobnie, poza górskimi bystrzycami, (choć zdarzało mi się i tam kilka osobników spotkać) przebywają w okolicach zatopionych gałęzi, roślinności i kamieni. Okonie wykazują w naturze znaczną ruchliwość. W dużych jeziorach zdążają się nawet całe wędrówki w ulubione miejsca tarliskowe czy w miejsca obfitujące w pokarm zwierzęcy.

powiększenie

Akwarium
W tej części pokuszę się o trochę luźniejszą formę. Na samym początku pojawia się wybór szkła, dla okresowego trzymania okoni najodpowiedniejszym litrażem będzie 240l, okresowo to znaczy oczywiście trzymanie bardzo młodych osobników do wielkości, na którą pozwoli pojemność akwarium. Ja, jako miłośnik ‘’polskiej’’ akwarystyki preferuję, ze względu na brak możliwości postawienia ogromnych zbiorników, takie właśnie rozwiązanie. Natomiast do pełnego prawidłowego rozwoju okonia niezbędne jest akwarium co najmniej 500l . Kiedy mamy już szkło, trzeba zaopatrzyć się w potężną filtrację, najodpowiedniejsze będą filtry zewnętrzne kubełkowe w połączeniu z wewnętrznymi głowicami. Filtracja ta jest potrzebna ze względu na dość szybkie zanieczyszczanie wody spowodowane przez żarłoczność okoni. Stwierdziłbym wręcz, że nadfiltracja w naszym zbiorniku jest konieczna. Dla majętnych w skład sprzętu wchodzić może również chłodziarka akwarystyczna, jednak ponieważ nie wszystkich nas na to stać rozwiązaniem jest postawienie zbiornika w piwnicy domków jednorodzinnych czy pomieszczeń klimatyzowanych, przydać się też mogą wentylatorki montowane w pokrywie, lub całkiem odkryte akwarium w przypadku zbiornika bez roślin. Oświetlenie w naszym okoniowym domu tak naprawdę nie jest w ogóle potrzebne, jeśli jednak decydujemy się na zbiornik z roślinami pamiętajmy o wyborze flory cieniolubnej, ponieważ okoń jest rybą lubiącą półmrok. W takich zacienionych zbiornikach wykazuje większą odwagę i intensywniejsze ubarwienie. A więc kwestia sprzętu jest już z głowy, zabieramy się za przyjemniejszą część, którą jest kompozycja zbiornika. Z moich obserwacji wynika, że okoń w naturze wybiera raczej piaszczyste lub muliste strefy jezior i rzek, więc najodpowiedniejszym podłożem będzie tu drobny piasek. Jego warstwa zależna jest od roślin, które mają znajdować się w akwarium. Kiedy piasek jest już na dnie musimy zaopatrzyć się w korzenie i gałęzie, które są świetnymi kryjówkami dla naszych rybek. Można je nabyć w sklepie zoologicznym, ale istnieje również opcja dla wytrwałych mianowicie poszukać ich w naturalnym środowisku okoni. Bardzo dobrze w takich akwariach prezentują się zatopione gałęzie, które pomagają ukryć się naszym pasiastym podopiecznym. Co do kwestii roślin jest to sprawa osobista, mogą być lub może ich nie być. Ja mam je w swoim zbiorniku dla okoni ze względu na pomoc w stabilizacji parametrów wody. Gatunki, które polecam to krajowe moczarki, rogatki, rdestnice czy w większych akwariach nawet grążele lub tataraki, z tropikalnej flory gatunki przeze mnie wyszczególnione to nurzańce, niektóre żabienice, mech jawajski, kabomby czy kryptokoryny. Uwieńczyć wystrój zbiornika możemy kilkoma niedużymi skałkami lub otoczakami. Kiedy mamy już dojrzałe akwarium warto jest postarać się o możliwie jak największą grupę osobników młodych, ponieważ niestety liczba zgonów przy rybach z pokoleń F0 jest dość wysoka a osobniki pozyskane z naturalnego środowiska niosą ze sobą ryzyko nieznanych akwarystyce chorób i pasożytów. Optymalna temperatura w akwarium to 15-17 stopni Celsjusza. Ryby nie wymagają zimowania, radzą sobie również dobrze w wodzie o temperaturze ok. 20 stopni. Dla niedowiarków dodam, że okonie zostały introdukowane w wodach niektórych części Afryki a ich stanowiska spotykane są w południowej części Stanów Zjednoczonych, co dowodzi cech przystosowawczych do temperatury wody. Ważne w akwarium jest też mocne napowietrzanie, ponieważ szczególnie młodziutkie okonie są bardzo wrażliwe na niedobory tlenu w wodzie. Jeśli dysponujemy naprawdę dużym litrażem towarzystwo dla okoni mogą stanowić liny, karasie, płocie, wzdręgi, klenie czy jazgarze, jednak należy pamiętać o tym, że okoń jest drapieżnikiem a jego koledzy w akwarium powinni być wielkości co najmniej 2/3 największego spośród okoni. Parametry wody są bardzo ważne, to ich drastyczna zmiana jest najczęstszym błędem początkujących zapaleńców akwarystyki ‘’polskiej’. Kiedy decydujemy się na odłowienie okonia z jego naturalnego środowiska, należy pamiętać o sprawdzeniu parametrów danego zbiornika wodnego i o możliwie jak najbliższym odwzorowaniu ich w swoim zbiorniku. Przez pospolitość i obecność w prawie wszystkich rodzajach wód, zakres parametrów dla tego gatunku jest bardzo szeroki. Największą aktywność w akwarium możemy zaobserwować wcześnie rano lub w godzinach wieczornych, podczas dnia ryba raczej przebywa ukryta. Zajmuje dolne i środkowe partie zbiornika.

powiększenie

Pokarm
Okonie są rybami drapieżnymi, a w naturze skład ich pokarmu zależny jest od miejsca ich występowania, są nim w przypadku osobników młodych narybek i ikra, larwy komarów, owady wodne lub larwy jętek natomiast dorosłe osobniki zazwyczaj odżywiają się rybami i dużymi bezkręgowcami wodnymi. W akwarium chętnie zjadają właściwie każdy żywy pokarm dostępny w sklepach akwarystycznych jednak ich dietę należy uzupełniać o narybek np. gupika lub w przypadku większych osobników o dorosłe rybki, warto w tym celu założyć w domu małą hodowlę żyworódek, lub dla ludzi o mocniejszych nerwach kupić do oddzielnego akwarium dobraną parę pielęgnicy zebry.

Pozyskanie
Młode okonki pozyskać możemy wyławiając je na wędkę, lub kupując je w stacjach zarybieniowych i stawach hodowlanych.
To tyle na temat tej pięknej ryby. Polecam ją wszystkim początkującym akwarystom zimnowodnym jak i doświadczonym już wyjadaczom tej wspaniałej pasji. Nie poruszyłem w tym artykule kwestii rozrodu jednak nie spotkałem się jeszcze z przypadkiem rozmnożenia okonia w akwarium.

Tytułem powitania

2010-07-13T07:14:00.000-07:00

Drogi Akwarysto...
Czy nie męczy cie już ciągłe oglądanie tych samych gatunków ryb w akwariach? Czy nie denerwuje cię myśl panosząca się wśród ludzi zajmujących się tym hobby, że jedyna słuszna droga akwarystyczna to akwarium roślinne... Czy nie chciałbyś odejść od tego co na co dzień widzisz w sklepach zoologicznych?
Jeśli tak, dobrze trafiłeś... Ja czyli Asagoth, zajmuje się akwarystyką od 15 lat, ciągle poszukując nowych, ciekawych gatunków, ciągle zmieniając eksperymentując hoduje ryby większą połowę swojego życia.
Postanowiłem stworzyć ten blog, aby choć jedna osoba, która gdzieś tam przypadkiem na niego trafiła, mogła przeczytać choć kilka zdań na temat akwarystyki "innej'...
Co rozumiem przez inna akwarystykę?? Na pierwszym miejscu, bardzo rzadko uprawiana akwarystyka zimnowodna, co więcej z wykorzystaniem naszych polskich gatunków zwierząt i roślin... to tym zajmowałem się przez większość czasu poświęconego temu hobby i tym chciałbym się z wami podzielić na samym początku.
Na drugim miejscu rzadkie gatunki słodkowodnych wód tropikalnych... na trzecim... stare znane już akwarystą gatunki w nowej odsłonie... czyli piękne ale zapomniane, no i kończąc kompozycje akwarium, nietypowe nie idące za mainstreamem. To rozumiem pod hasłem inna akwarystyka, i to w ramach możliwości... przede wszystkim, moich możliwości finansowych będę chciał wam przekazać i pokazać... i mam wielką nadzieje, że uda mi się choć w małym stopniu...
Pozdrawiam
Asagoth